Een mooi gedichtje  over onze muzikanten!!!

Ode aan de fanfare van Vejel

Elke vraadagovend tussen 8 en 10
zen er in 't duirp veul mensen die verboasd omhoeweg zin.

Moa, wa is da toch allemaol?
Van woa komt toch al da kaboal?

As ge dan moest op zuuk goan
dan komde terecht op de Vuistseboan.
In 't zaalke achter café Belleman
zit doa dan gewoenlijk zoewen dettig man.

Van veu stoa doa iejene mee een stokske te zwoaie,
in 't begin denkte, da's precies ne kwoaie.
Mo as ge de Freddy no een tetje wa beiter kent
dan wette wel, da's nen toffe dirigent.

Dan komen we oan de eijeste root,
doa zit veural veul jonge soot.
Iejest komde Ans en Emelie tegen
die spelen dwarsfloawet : Veu den iejene is da een hel, veu den andere een zegen.

Donneffe zit os Els, die spelt sax-soproan,
da's zoewen rechte boawes, mee de kleur van een banoan.
En dan komde bij An, die spelt klarinet,
As ge doa verkiejerd oep bloast, dan piept da hiejel het.

En zoewe komen we baa de middenste root terecht.
Doa zit ok schoewen volk, hemme der al veul gezegd.
Moar as ge dan de bugels is van dichterbaa bezie
Karin is een ferm vra, mo de Wim da weet ik zoewe nog nie.

Doaneffe zitten ne gast en e meske mee blond hoar,
 Rebecca spelt hoorn en den Ben dieje kan spatig genoeg nie scoren.
Nie da da noewedig zal zaan want de Ben dieje zal altaa gelukkig zaan.
Helga, ozze sax-tenor, zit echter dicht in de geburen,
In Ham, da ziede ook goe zalle as die doa met heur valies veu den eijeste kiejer afkwam.

Baa de sax-alto's, doa vende van alles iet,
van ne groewete loempe vent tot een knappe felle griet.
Annemie die stoa veu het schoewen gezicht
en den Yvan, dieje zuirgt veu het tegengewicht.

Ozzen sax-bariton, was den aadste van den hoewep,
dieje zat constant mee zen partituren in de knoewep.
Zen oewege lieten em e bikke in de steek,
mo we zin Frans Oeyen nog elleke week.

En dan komde baa de mannen van de leste bank,
die zeggen altaa : zonder drank gene klank.
As den dirigent mee een nief stuk wilt beginnen,
komt er altaa zjust iejene mee ne plateau bier binnen.

En wie zen dan agelijk al die vedetten?
Wel, om te beginnen hedde een reeks trompetten.
Sara, Liam, Mien en Maud die manen het serieus, die willen de zjuste noten roaken,
de Raf zit er moa baa veu den hoewep gruiter te moaken.

De Christof en den Dieter, da's het groewet geschut,
die mannen spelen boembardon ; in sib, mib of in ut.
Die mannen hun koaken stoan altaa bol,
moa ja, kregt zoewen instrument moar is vol.

Van de leste mannen oep dees root hei iederiejen schrik,
da zen de tuba's : twieje Marcen en iejenen Erik.
As die mannen eiven goe kunnen bloazen as drinken
dan mut dees conceir wel hiejel goe klinken.

Ten slotte zen er nog den Hans en den Tom: het slagwerk.
Die mannen komde ok overal tegen, behalve in de kerk.
Pauken, drums, grosse caisse of klokkenspel,
die mannen sloagen oep alles, zelfs oep een koeiebel.

Zoewe, naa hem ik ze allemoal is kunnen presenteren,
al die mensen die elke vraadag zitten te repeteren.
Want zoewe e nief muziekstuk, begint doa moar is oan,
da klinkt iejest gelek een lellek eendje, moa da wuint een schoewen zwoan.

Doa goa genne woapenstilstand, processe of Vejelse Metten veurbaa
of die mannen van de fanfare hoewere der baa.
Den iejene spelt al wa beiter as den andere , elk zenne stiel,

moa een duirp zonder fanfare, das een duirp zonder ziel.